Prinsverkiezing Theebukkers de Lier

Gisterenavond om 11 over 11 werd het best bewaarde geheim van de Lier onthult.
De nieuwe Prins der Theebukkers is bekend: Prins De Weijste uit ‘t Zuiden.
De Prins die tot vandaag door het leven ging als Maurice Weijs gaat komend jaar voorop in de polonaise van de Theebukkers.

 

Knotwilgen op tournee in Duitsland

Wat in ‘t (wijn)vat zit, verzuurt niet

Al eeuwen, zo lang lijkt het, wordt er zo nu en dan eens geopperd tijdens de repetitie-pauze of de jaarlijkse vergadering van de Knotwilgen: ”We zouden eigenlijk ook eens moeten kijken of we naar Duitsland kunnen voor de Wein- of Oktoberfeste!”. Dat voorstel werd immer met gejuich en enthousiasme begroet, maar helaas bleef het vaak bij alleen dat. Om de kans van slagen te vergroten werd tijdens een van de jaarvergaderingen zelfs een heuse “Commissie Wijnfeesten” geformeerd. Ook dat mocht niet baten. Zoals een goed voorrnemen in januari, zakte het immer snel weg. Maar op het wensenlijstje, de Bucket List zoals dat tegenwoordig schijnt te heten, had een reis naar het Verre Oosten toch een vaste plek veroverd.

Lang gewacht, stil gezwegen. Nooit verwacht…

Toen was daar ineens, in juni, een inmiddels legendarisch e-mail bericht. Een van onze leden had op zijn reis door de Moesel contact gelegd! En dat niet alleen, een lid van de Commissie Wijnfeesten wekte sterk de indruk er vervolgacties aan te koppelen. Het geheel kwam in een stroomversnelling. Contact gelegd in juni, locatie verkend in juli. De initiële plek bleek niet te passen bij ons sterrenteam, dus werd “Zum Siebenbachstal” in Strotzbüsch geselecteerd. Schema’s doorgenomen met de VVV van Cochem. Kühlmann bleek in de gauwigheid zijn (wat oudere, mannelijke) liaison te hebben verwisseld voor een aantrekkelijke jonge Fraulein. Sommige dingen veranderen gelukkig nooit. Hij bleef op stoom. Vervoer, schema’s, locaties, Luus schudde alles uit zijn mouw alsof hij David Copperfield was!

De dag die je wist dat ging komen

15 september 14:00, D-Day. Auto 1 begint aan de monstertocht. De ruitenwissers hadden het druk. Oei, dat belooft niet veel goeds. Maar ach, we waren er nog niet. Eenmaal aangekomen in Strotzbüsch bleek het organisatietalent van Herr Kühlmann geen grenzen te kennen. Voor de kwartiermakers was een tafel voor vier gereserveerd. Heiko, de uitbater, bleek een zesde zintuig te hebben voor de droge Knottenkelen. De eerste Bitburger smaakte naar meer, en ook dat bleek Heiko feilloos aan te voelen. Na de maaltijd werden we naar Gebouw 7 geleid, alwaar wij ons appartement mochten betrekken. AL gauw arriveerden de versterkingen, en konden we op volle sterkte de bar bevolken. Net als in “het kleine café aan de haven”, diende de rand van een bierviltje hier als administratie. De volgende ochtend bij het ontbijt werd de accommodatie geëvalueerd. We bleken divers gehuisd te zijn. Van een ingerichte garagebox, tot een vierkamerappartement: alles kan in Strotzbüsch, de gekste!

De paden op, de lanen in

Maagjes gevuld, we zijn er klaar voor! In afwachting van de bus die ons naar Cochem zou brengen, stonden we te popelen. Om de tijd wat te doden, was zelfs een serenade door de plaatselijke JachtVerein in het programma opgenomen. Hoorns, honden, groene kleren, het echte werk. Toen een tractor met huifkar kwam aanrijden, stonden de snoetjes toch wat benauwd. Het zou toch niet…? Gelukkig claimden de jagers de huif, en kwam voor ons een reguliere stadsbus aanknorren, die ons in een scheet en een zucht naar hartje Cochem bracht. Alsof ’t afgesproken was, brak de zon door en werd de strakblauw hemel zichtbaar. Terwijl Kühlmann zich ging melden bij de VVV, vergaapten de Knotten zich aan de lokale drukte op de Erntenmarkt. Met name Weinkönigin Lisa I en Weinprinzessin Bichi, alsmede MoselWeinbergPfirsich-Fee Annabe konden rekenen op de volle aandacht. Tijdens de eerste set op de Erntenmarkt werd door Walle plots een hoed op de grond gegooid. Dit gebruik bleek bij onze Oosterburen niet onbekend. Blijkbaar viel ons repertoire in de smaak, want naast het luid applaus bleek de inhoud van de hoed te volstaan voor het, na het toeten, smeren der kelen. Hierna verplaatste het hele spul zich door de stad om tweemaal een set te spelen op de Marktplatz. Ook hier deed de hoed goede zaken. De aanlegplaats, ons volgende podium, werd met algemene stemmen afgekeurd, zodat wij onze Ronde van Cochem konden voltooien op de Erntenmarkt. En zoals Walt Disney al zong: “It’s a small world after all”. Niemand minder dan Martin Tebbenhof, lid van de harmonie, bleek te zijn afgereisd naar Cochem om daar zijn rol als hoffotograaf de Knotwilgen te vervullen.

De Deutsche Pünktlichkeit maakte dat wij klokke zes de gereserveerde minibus bestegen, om de tournee te vervolgen in Pünderich. Daar aangekomen bleek men het Weinfest zeer serieus te nemen. Tien Flessenbonnen in de knip, op zoek naar een plek om de inwendige mens te versterken. In een variant van “Wo ist das Bahnhof, Do ist das Bahnhof” zijn we, na drie keer het hele dorp rond te zijn verwezen (waarbij Walle nog bijna struikelde over een paar collega’s; hoezo it’s a small world) beland in Weinhaus Lenz. Gevuld en wel zijn we die avond lekker rondgedweild, en hebben we na een grandioze finale met Inventielke (ook Hollanders) de Heimfahrt angefangen met de stadsbus van de neef van Heiko. Bang dat we dorstig zouden zijn, had Heiko ook alvast twee kratten bier meegestuurd. Wereldvent. Terug in Strotzbüsch klonk al gauw het “eentje af”. Voor de niet-intimi: nog eentje om het af te leren. Binnengekomen bleek Heiko de handdoek in de ring te hebben gegooid. Hij zat op zijn knieën achter de bar, met het moede hoofd op het werkblad, wat te dommelen. Gelukkig was Gijs topfit en zo kon, met de neef van Heiko, die na al dat rijden ook wel een kleintje lustte, een NL-DE barploeg worden gevormd. Het bleef nog lang onrustig…

De laatste loodjes

Na weer een ontbijt, waarbij opviel dat sommigen (met name Gijs) niet meer topfit waren, gauw de kamers uitgeruimd en de auto’s ingepakt. En gauw op pad want Kühlmann had nog een toetje: een optreden bij de autorally in Daun. Klinkt goed, dus gas op die lollie! Bestemming bereikt, maar het toetje bleek toch wat tegen te vallen. Geen auto’s, geen publiek, geen feestterrein. Niets dat ook maar de geringste indruk wekte dat er wat te beleven viel. Het voorstel om dan maar gelijk naar huis te rijden, ontmoette verbazingwekkend weinig weerstand, waarna de grote karavaan weer het asfalt koos. Afgezien van een klein misverstand waardoor er toch niet gezamenlijk werd gepauzeerd verliep de terugreis ook voorspoedig. Eentje af in het Notenschip na het opruimen van de instrumenten en klaar is Klara. Alle lof voor het organisatorisch talent voor Luus Kühlmann! En met dank aan Martin hebben we ook nog mooie plaatjes bij de sterke verhalen.

Bucketlist item Weinfest kan afgestreept.

 

 

Prins Marcus Theelianthus van ’t Loo

Prins Marcus Theelianthus van ’t Loo zwaait het komend seizoen de scepter als Prins der Theebukkers.
Prins Horecus van Lierichem werd eerder op de avond keurig afgeserveerd en gaat weer als Flip van Adrichem door het leven.
Met zijn afscheid kwam er een einde aan een mooi carnavalsjaar.
De temperatuur in partycentrum De Rank was al tot grote hoogte gestegen na de smaakvolle afgang van Horecus.

Uiteraard waren de Knotwilgen ook dit jaar weer van de partij!!